Tęsknota

Owego alabastrowego poranka byłem człowiekiem bezrobotnym, choć zmysły moje zapracowane chłonęły bodźce dobywające się zza okna mojej małej nadmorskiej mansardy wynajmowanej za grosze od starego Henryka. Bo tam wschód słońca, plażowy wschód, osamotnione bursztyny i chwilowy brak stóp na piasku. Północna Polska, wybrzeże przecierało dopiero oczy po długiej turystycznej, skąpanej chciwie w światłach neonów i pubów nocy.
W tym samym czasie w Polsce południowej, na ciasnych murach górnośląskich miast, dogorywały z wolna strzępy plakatów z twarzą, której znałem każdy szczegół, zagłębienie, grymas; twarzy, którą utraciłem bezpowrotnie cztery lata temu po Jej tragicznej śmierci w wypadku i mojej tutaj ucieczce.
Pewnie wielu już tam o mnie zapomniało, kilku może jeszcze pamięta, garstka tęskni, dwoje wciąż szuka. O Niej pamiętają wszyscy.
Bałtyk. Pamiętam, że nie lubiła morza, kochała góry. Pokochałem więc góry, bo kochałem ją. Z czasem ja - wielkomiejskie zwierze, dziecko epicentrum śląskiej aglomeracji - nauczyłem się słyszeć letni szept leśnego potoku, patrzeć tkliwie na łąkę pełną głów stokrotek.
Muzyka. Kochaliśmy muzykę. Byliśmy wtedy studentami Akademii Muzycznej, we mnie był smutny dźwięk saksofonu, Ją pasjonowała klasyczna gitara. Rano schodziliśmy z gór, by grać. A więc graliśmy na trotuarach turystycznych kurortów jezzowe i bluesowe standardy. Nuty płynęły długimi godzinami, ludzie przystawali oniemiali, lecz mniej z powodu nut, ale przede wszystkim z powodu Jej blasku i słanych do mnie jak motyle czarujących uśmiechów. Pamiętam i zawsze będę pamiętał - stała z gitarą w zwiewnej błękitno - białej sukience, blond włosach opadających jak strumienie, całe kaskady strumieni, na delikatnie przybrązowione słońcem ramiona. Błękitne oczy, jeziora pełne nadziei, błyszczały w słońcu i pogodzie ducha. Bo ona zarażała optymizmem, dzieliła nim się ze mną - czarnym krukiem beznadziei i cynizmu.
- Przy Tobie staję się lepszy, czarny kruk, który we mnie rozbłyska, jaśnieje - często Jej powtarzałem,
- To miłość sprawia, że jesteśmy lepsi, pamiętasz myśl Pestalozziego: Miłość wybiera sobie małe miejsce, które rozjaśnia; wszystko pozostałe jest w jej cieniu? - jesteś moim małym miejscem, na które już zawsze będę rzucała blask, nie lubię czarnego kruka w Tobie,
- I ja go w sobie nie lubię, dlatego tak dobrze mi z tobą, bo wtedy on odlatuje, nie ma go, osieraca mnie do jasnej radości.
Delikatność. Dziś umiera delikatność, wulgarność i chamstwo wypierają subtelność. Ona była skansenem delikatności. Jej sposób poruszania, dotyk, sposób w jaki mówiła przyrównać by można do muśnięcia płatków róż.
Po naszych ulicznych koncertach siadywaliśmy w naszej ulubionej, zacienionej kawiarni, zamawialiśmy lekki obiad. Kochałem patrzeć jak je, tak jak kochałem ją. Subtelne ruchy, półuśmiech, jej dobry uśmiech. Łagodny głos mówiący o poezji, pięknie lub zwykłych, codziennych sprawach nijak nie pasował do kawiarnianego gwaru. Wtedy tak niewiele rozumiałem z tego co mówiła.
Wieczory. Z nią nasze wieczory kochałem. Po obiedzie wracaliśmy w góry, nasze góry, gdzie ja dopiero zaczynałem poruszać delikatne struny swej miłości do nich a ona je znała na pamięć, bez zastanowienia nazywała szczyty majaczące w dali na horyzoncie. Docieraliśmy do bacówek naszych, by tam cieszyć się wspólnie zieloną herbatą pitą wieczorami w grubych swetrach na ganku pośród dogasającego dnia. I były rozmowy niekończące się, śmiejące do gwiazd.
Dziś jest alabastrowy nadmorski poranek. Wychodzę w tłum, na trotuary tłocznych kurortów, żeby samotnie grać swoje melodie, swoje melodie dla niej z czarnym krukiem w sobie.

* * * * *

Bejdaka

Słońce, złocisty kwiat nieba, żegnało się nieco nazbyt ckliwie ostatnimi muśnięciami promieni z horyzontem, wstawało z wolna tak jakby po długiej nocy przegadanej z samym sobą - czasem trzeba porozmawiać z samym sobą, by z sobą samym móc się pokochać - ociągało się, by w końcu rozciągnąć na czystobłękitnej wesołości niebo. Stamtąd przyglądało się ludziom - istotom, których tak naprawdę tysięcznie nie lubiło za ich ślepą pyszałkowatość, permanentny indyferentyzm i bzdurne przekonanie o tym, że okiełznali świat ze wszystkimi jego żywiołami.

Najpierw był pędzący tłum jakby wiedziony gdzieś, ku czemuś najpewniej złudnemu, nieokiełznaną, szaleńczą wręcz poriomanią.
I on tam był również - smuga światła zmierzająca wbrew cieniowi rzucanemu przez tłum, ale nie był on odtrącony przez tłum - szedł z wolna, podczas gdy tłum gnał gubiąc modne kapelusze, ochronne parasole i portfele przepełnione dumą ze swojej tożsamości. Najpewniej nie był on odrzucony przez tłum, bo swój trakt, chwiejną ścieżkę linoskoczka abnegacji obrał sam.
On - uśmiechający się na cale niebo do wszystkich i wszystkiego staruszek w tyrolskim kapeluszu i czerwonych, zawsze odwiązanych trampkach - trwał łagodnie strzegąc siebie, ale i prawd, chyba, o których świat nie miał czasu już pamiętać, lub może po prostu chciał zapomnieć, ukryć w gęstej mgle niepamięci.
Bo Bejdak przy całym swym łagodnym buncie był kwietystą pogodzonym z tym, że chyba tak musi być, bo musi być ruch, by mógł być bezruch, musi być szaleństwo, by mogła być - choćby pozorna, mglista, definicyjnie mocno zalabastrowiała - normalność, wszak świat zbudowany jest z półkul, dwóch podobnych, lecz różnych części jednej całości.

Później był on, zbierał skrzętnie czerstwe kawałki chleba z wilgotnej od potu tłumu ziemi i nosił w żółtym, workowatym chlebaku z wyhaftowanymi nań pomarańczowymi grochami, po to tylko by karmić tych najmniejszych, ale i najwierniejszych z przyjaciół człowieka - ptaki, które niczym anioły nasze wiecznie stróżujące nie opuszczają nas na krok, pomimo tego, iż wdarliśmy się w ich lasy i łąki spokojnie harmonijne.

Potem była chwiejna, odrapana ławka w zacisznym kąciku parku miejskiego, na której to zawsze przysiadał i stroił złośliwe miny do słońca, które jak przeczuwał niezbyt lubiło ludzi. On jednak lubił słońce, bo lubił wszystko co żyje, a wierzył, że słońce tak jak i trawy, a nawet kamienie żyją i mają swoją historię, czasem nawet ją opowiadają, co przejawia się w ludzkim zdawaniu się...

A później karmił ptaki chlebem swej prostolinijności i poił je zdrojem dźwięcznego śmiechu rozbrzmiewającego jak cały dwugłosy chór wesołych świerszczy schizofreników. A ptaki siadały mu na ramionach jakby dziękując za jego altruistyczną, bo prawdziwą dobroć względem nich.
I podbiegały bezpańskie psy i łasiły się czule do nóg starego Bejdaka, który nie szczędził im spontanicznych pieszczot, droczeń oraz długich rozmów szeptanych o ciekawych czasach, w których przyszło im wspólnie wieść życia kolorowe nici.

Na samym końcu było pogodne zgaśnięcie chudej świeczki dobrego życia - śmierć uśmiechnięta, jak zawsze trochę niespodziewana i niedowierzająca, że to naprawdę już. Tak jak żył, odszedł ten, który od świata nic nie chciał, ale i od którego nic właściwie nie chciał świat, a przynajmniej tak mu się wydawało. Może poza tą jego wierną opieką nad parkowymi aniołami zaklętymi w małe i wiotkie ciała ptaków i wyleniałymi, opuszczonymi przez ludzi - chyba tak jak Bejdak sam był przez nich opuszczony - psów.
Zaskowyczały psy przeraźliwie, którym coraz chłodniejsze ciało nie odwzajemniało już pieszczot, posmutniały stada ptaków, zaniemówiły, nie dlatego, bo odszedł ich chlebodawca dobry, ale dlatego, bo odszedł ich brat.

A tłum przechodził prędko obok ze swoimi teczkami, głowami pełnymi spraw, wypchanymi portfelami i marzeniami o końcu dnia, i tylko czasem ktoś spojrzał w kierunku śpiącego, lekko uśmiechniętego jakby do wiernych swych wianków, całych kobiercy ptaków, które go otaczały i psów wyjących do słońca.

A słońce, złocisty kwiat nieba, żegnało się - jak to ono miało w zwyczaju - nieco nazbyt ckliwie ostatnimi muśnięciami promieni z nieboskłonem, z wolna kładło się jak co dzień za horyzont spać z tą samą, wciąż tak niezrozumiałą dla siebie samego, tęsknotą za ludźmi, których na swój sposób jednak chyba trochę lubiło i bardzo w nich wierzyło, wszak póki w świecie istnieją Bejdaki, nie zgonie on marnie, nie zginie...

* * * * *

Wielkie Świata Zapytanie

Kimże ja jestem Miłościwy Niebiański Turskusie - ja, chodzący to tu to tam pod prześwietnym Twoim dachem, tak bezmyślnie korzystający z Twojej bezbrzeżnej i altruistycznej gościnności. Czymże jest mój żywot naziemny wobec twej błękitnej doskonałości, marną ulotną materią tylko, wygrzewającą się w świetle niezmiennych, wiecznych i doskonałych idei Twojego jestestwa.
Czymże jestem Im, czymże jestem Tobie i sobie...
Kimże ja jestem Kłosie Trawny Targany Wiatru Westchnieniem - w koloryt ubogim bratem Twym człowieczym, który stara się nie ulec tym drganiom rozszalałego powietrza, któremu wydaje się, iż okiełznał naturę, bratem Twym, który depcze po jestestwie Twoim ciężkimi, bezlitosnymi stopami obutymi straszliwie i krwawo (a buta zelówka jak granica na dwóch odmiennych światach naszych...).
Czymże jestem Im, czymże jestem Tobie i sobie...
Kim jestem, powiedz, Cieniu Mój Nieodzownie Naziemny - może tylko niezgrabnym Twym odbiciem jestem, może to Ty właśnie żyjesz wspaniale i prawdziwie a ja tylko nieudolnie próbuje Twe życie odtwarzać, kreśląc w powietrzu kręgi szaleńcze członkami swymi nieporadnymi.
Po której stronie lustra dzielącego nasze dwa istnienia leży, stoi, porusza się Prawda - ta Pani nad Paniami, siostra Kłamstwa i Złudy.
Czymże jestem Im, czymże jestem Tobie i sobie...
Kimże jestem, powiedz proszę, Świeczko Istnienie Mojego - tak wielu widzi we mnie tak wiele, podczas, gdy ja w sobie dostrzegam tak niewiele.
Tak wielu widzi we mnie dwie twarze różnobarwne - jedni kaprys jaki widzą, lub tylko widzieć chcą - kaprys radosny, pocieszający i bawiący słowem kruchymi, inni zaś tego poetę młodego, ten stos myśli wiecznie płonący nieco odmienny od tego świata i ludzi, których on nosi, który wciąż szuka siebie i swej utopii dożąć być może ku samozagładzie jak wielu dążyło przed nim (dążyło i dotarło...), lub też do spełnianie pięknego, do lawirowania pośród gwiazd cudnych, do gry w karty z księżycem, do długich nocnych dysput z zaspanym słońcem.
Czymże jestem Im, czymże jestem Tobie i sobie...
Kimże ja jestem Słońcem Uśmiechnięty Boże, tym kim żeś mnie stworzył czy tym kim stworzył mnie świat lub ja sam się stworzyłem?
A może twym odbiciem Boże jestem, może na prawdę Twym odbiciem dobrym i cudnym, stworzony by być taki jak Ty wspaniały - dobry i miłosierny, na obraz Twój i wspaniałe podobieństwo Twoje.
Obym tylko sprostał temu coś mi wyznaczył, obym potrafił nieść ten garb wciążrosnący grzechów swoich i krzyż problemów coraz cięższy.
Czymże jestem Im, czymże jestem Tobie i sobie...
Uciekam w zapomnienie goryczne, w snu łąki szlachetne, oczyszczające uciekam, tak by na nowo narodzić się jasnym świtem, tym kim byłem zanim się owy przecudny świt stał, tak by obudzić się tym kim jestem bezsprzecznie i prawdziwie, tak by obudzić się Wielkim Świata Zapytaniem.